بندگی کن تا که سلطانت کنند تن رها کن تا همه جانت کنند خوی حیوانی سزاوار تو نیست ترک این خو کن که انسانت کنند چون نداری درد، درمان هم مخواه درد پیدا کن که درمانت کنند بنده ی شیطانی و دای امید چون ستایش همچو یزدانت کنن سوی حق نارفته چون داری طمع همسر موسی بن عمرانت کنن شکر و تسلیم مسلمانیت کو ای که می خواهی سلیمانت کنند از چه شهوت؟ قدم بیرون گذار تا عزیز مصر و کنعانت کنند بگذر از فرزند و مال و جان خویش تا خلیل الله دورانت کنند سر بنه در کف برو در کوی دوست تا چو اسماعیل قربانت کنند در ذلالت مانده ای چون سامری آرزو داری که لقمانت کنند چشم لاهوتی اگر داری بیا تا به بزم قرب مهمانت کنند چون علی در عالم مردانگی فرد شو تا شاه مردانت کنند قابل این رتبه ها چون نیستی سعی کن، شاید مسلمانت کنند همچو سلمان در مسلمانی بکوش ای مسلمان تا که سلمانت کنند تا توانی در گلستان جهان خار شو تا گل به دامانت کنند همچو خاک افتادگی کن پیش از آن تا به زیر خاک پنهانت کنند خوانده ای گر تو یحب الصابرین صبر کن تا از محبانت کنند با یتیمان مهربانی پیشه کن تا پس از تو با یتیمانت کنند همچو ذاکر ذکر حق کن روز و شب تا مگر از اهل ایمانت کنند منبع: خزائن الاشعار، صفحه 28.

تحریف تورات و علل و شواهد تحریف آن محققان عموما بر این متفق اند كه مؤلفان عهد عتیق بدرستى شناخته شده نیستند و صحت انتساب این كتب به آنان مورد تاءیید نیست. برخى از آیات اسفار پنجگانه نشان میدهند كه نویسنده تورات حضرت موسى بوده است و برخى دیگر از اسفار را به دستور موسى و یا به نقل از او نوشته اند. مثلا در سفر خروج باب 17، آیه 14 چنین آمده است كه: حضرت موسى به فرمان الهى سفرهاى بنى اسرائیل را بر حسب منازل ایشان نوشت. این آیات دلالت دارد بر این كه تورات را حضرت موسى نوشته است و مسئول حفظ آن سبط لاوى بوده است كه سمت رهبرى و كهانت قوم یهود را بر عهده داشته است. آنان این كتاب را در صندوق عهد كه به دستور موسى ساخته شده بود، نگهدارى مى كردند و سرانجام در معبد یا هیكل سلیمان قرار دادند. براى حفظ تورات

شبیه خوانی،نمایشی است که در یک محوطه، با حضور مردم توسط چند نفر انجام می گیرد که بیشتر در نقش قهرمانان کربلا و سران سپاه کوفه با لباسهای مخصوص در رنگهای مختلف و مشخص و ابزار جنگی و همراه با دهل و شیپور، نیزه،شمشیر،سپر،سنج،کرنا، سرنا، خنجر، زره، کلاه خود،مشک آب و اسب، ایفای نقش می کنند. صحنه و نمایش، بر مبنای حوادث کربلا و مقتلها تنظیم می شود.

نام اصلی تعزیه، شبیه خوانی یا شبیهگردانی است، یعنی اینکه افراد اجرا کننده، شبیه و بازی کننده نقش شخصیتهای اصلی هستند. تعزیه لزوما درباره امام حسین (ع) و واقعه کربلا نیست، نمایشنامههای تعزیه درباره موضوعات دینی و حماسی است مثل تعزیه حضرت ابراهیم، تعزیه امامان مختلف و ... تعزیه مضحک یا خندهدار هم داریم.شبیه خوانی (تعزیه) که مجموعهای از رنگ، شعر و موسیقی است؛ بیشتر برای مرگ اولیا و عزیزان از دست رفته اجرا میشود. نمایشی مذهبی که خیر و شر در آن مبارزه میکنند. تعزیه، تئاتر مذهبی است که نمایشنامه آن به صورت شعر است و همراه با موسیقی اجرا می شود بنابراین با تئاتری مذهبی متداول فرق دارد. البته قواعد تئاتر در آن رعایت میشود، کارگردان، بازیگر و نمایشنامه دارد و روی صحنه هم اجرا میشود، البت

(عین مطلب از وبلاگ دایره المعارف نقل شده است) درموردگرفتن دستمزددرتعزیه..موردی که برای من پیش آمدوخدمت جناب شاهوردی عرض کردم.وایشان مایل بودنددرگروه بگذارند.که بنده بخاطرپاره ای ازمسائل صلاح ندیدم....اما امروزباطرح این مسئله که نظرات مختلفی دوستان ارائه کردند.عرض میکنم داستان پول گرفتن ماازبانیان......سی واندی سال پیش قاطی تعزیه حرفه ای شدم وگروه بسیارخوبی هم داشتیم (تامرحوم پدرم بود.درگروه پدرم بودم وایشان مخالف تعزیه به شکل حرفه ای بودند.)..تابیست سال پیش .یعنی بمدت حدوداچهارده درتمام فرهنگسراهابابهترین خوانندهاخواندم.وعضوشورای تعزیه درجشنواره باتفاق اساتید.فیاض.لنکرانی.حیدری.محمدی.قاسمی.شدم...ودراولین وآخرین سوگواره سراسری به عنوان داوربه اتفاق..اساتید...فتحعلی بیگی.موسوی.صمصام

تعزیه در لغت و اصطلاح در لغت، تعزیه به معنای عزاداری، اظهار همدردی و اقامه مجلس به پاس بزرگداشت کشته شدگان و درگذشتگان است.در اصطلاح، تعزیه به آیین مذهبیِ عزاداریِ همراه با برنامه ها و تشریفات خاص که روایت گر فاجعه تاریخی ـ مذهبیِ سوزناک است، (( واقعه عاشورا وشهادت امام حسین(ع) و یارانش و مصائب اهل بیت پیامبر اسلام(ص) و ...)) اطلاق می شود.تعزیه بر خلاف معنای لغوی آن، به برخی نمایش های مذهبی خنده آور و شادی آفرین، که معمولاً به انگیزه ریش خند و سخریه دشمنان اجرا می گردد، نیز اطلاق می شود. این کاربرد متناقض، نشانگر آن است که غم انگیزی و سوزناکی هرچند ویژگی غالب صور اجرایی و اشکال عینی این آیین مذهبی است اما خصیصه ذاتی و عنصر معنایی انفکاک ناپذیر مفهوم آن نیست. از این رو، برخی محققان و

مشهورترين فرض ونظريه ها درباره پيدايي تعزيه درايران اينست كه تعزيه شكل متحول وتكامل يافته مردم وآيين هاي سوگواري مذهبي است كه از قرنهاي اول،دوم،بويژه قرن چهارم (دوره آل بويه)در ايران رايج بوده است. همچنين احتمال داده مي شود كه زمينه نمايش اين مراسم ازبرخي آداب وشعائرونمايش وارهاي جمعي ايران قبل از اسلام ،مانند سوك سياوش وکين ايرج وامثال آنهاريشه ومايه گرفته باشد. ظاهراًاين مراسم وتظاهرات مذهبي با رسميت يافتن مذهب شيعه دردوره صفويان ،شكل وهيئت منظم وسامان يافته اي پيدا كرد وبه تدريج باپديده ها وعناصر فرهنگي ، شبيه گرداني وامثال آنها درآميخت وسرانجام دراواخر دوره صفويان به صورت كنوني درآمد. تعريف تعزيه درلغت: تعزيه درلغت به معناي سوگواري وبرپاشدن مراسم عزاداري به يادبوددرگذشتگان است. تعزيه

اساس اسناد و مدارک تاريخي، عزاداري رسمي بر امام حسين (ع) با به قدرت رسيدن «آل بويه» در قرن سوم هجري آغاز شد و اين خاندان شيعه در رواج آن کوشيدند؛ اما تعزيه به عنوان گونه اي از نمايش، در اواخر سلطنت زنديه شکل يافت و در دوران قاجار و با حمايت شاهان و فعاليت هاي طبقه ي جديد مرفه بازرگان و سياسي که به منظور کسب وجاهت ملي از تعزيه حمايت مي کرد به اوج شکوفايي رسيد. نمونه ي بارز اين امر را ميتوان در بنا شدن تکيه هاي ثابت تعزيه ديد. براي مثال در سال 1248 شمسي بود که به فرمان ناصر الدين شاه «تکيه دولت» با صرف يکصد و پنجاه هزار تومان در ضلع جنوب غربي کاخ گلستان بنا گرديد. اين تکيه در چهار طبقه و با گنجايش حدود بيست هزار نفر ساخته شد که تا کنون نيز بنايي با اين ظرفيت براي نمايش در ايران احداث نگرديده ا

شبیه خوانی (تعزیه) هم مانند سایر هنرهای زیبا ، دارای سبک و سیاق و مکتب می باشد تعزیه هم مانند سایر هنرهای زیبا ، دارای سبک و سیاق و مکتب می باشد بر فرض مثال همانطور که نقاشی دارای سبکهای مختلف است، تعزیه هم دارای انواع مختلف سبک و مکتب هست که همان نحوه سرودن اشعار ، چهارچوب و قالب داستان و در کل نحوه نگرش شاعر به موضوع را در بر می گیرد است در اصطلاح تعزیه به این سبک و مکتب ،زمینه می گویند مثل زمینه تهران ، اصفهان ، اراک ، قزوین و غیره. هر کدام از زمینه هایی که نام برده شد به نوبه خود دارای یک یا چند استاد سرآمد می باشند . از برجسته ترین این اساتید میتوان به 1- مرحوم میرزامحمد روحانی ملقب به میرانجم اهل شهرستان شازند استان مرکزی ( زمینه اراک) 2-مرحوم ملاشریف و مداح (زمینه قزوین ) 3-